Refleksje jeszcze 29

Czyli krótko, zwięźle i na temat!

Zegar tyka, mija dzień za dniem. Czas płynie szybko, zbyt szybko. Nie jestem jedyna, która chciałaby go zatrzymać.

Zostało mi jeszcze kilka dni z "2" z przodu. Nie przechodzę kryzysu, załamania, nie łapię dołów, nie płaczę w poduszkę, nie żalę się E. Można by rzec, że dzielnie TO znoszę.

Nie ma tego złego.

Praca wre!

Wybaczcie!

Zaniedbałam ostatnio bloga, przyznaję się. To wina ogromu pracy, jaki mam od ponad tygodnia. Przeczytajcie poprzedni wpis i wszystko zrozumiecie. Nowe zajęcie pochłonęło mój wolny czas bez reszty.

To świetne zajęcie dla mamy, podwójnej mamy. Jak widać najlepsze pomysły przychodzą do głowy w domu, żeby zabić codzienność i rutynę.

Pomysł na siebie. Hand made

Tak. Jestem bardzo kreatywna odkąd Leon jest na świecie. Kilka dni temu poszłyśmy z Polą, kupiłyśmy masę tiulu. Zrobiłam spódniczkę Tutu. Dla córci. Ale była radość. Moja i Poli.
Moja bo pierwszy raz w życiu zrobiłam coś własnoręcznie, Poli bo ma cudną spódniczkę baletnicy. Na taniec jak znalazł. Będzie miała okazję zaprezentować się dopiero we wrześniu na zajęciach, przed wielkim lustrem. Na razie pozostaje bieganie po mieszkaniu i w parku.
Złapałam bakcyla. Oj wielkiego!

Matka blogująca-nie blogerka!

Czyli jak to się zaczęło.

Druga ciąża. 9 miesięcy ciągnęło się nieziemsko. Wieczory spędzałam z laptopem na kolanach buszując po Google. Moje palce zupełnie przypadkowo wystukały napis "blogi". Blogi lifestylowe, parentingowe. Oj muszę przyznać, wchłonęło mnie to bez reszty. Byłam, jestem pełna podziwu dla kobiet, mam, które potrafią przelać naparstek swojego życia, dzielić się nim z innymi, przypadkowymi, obcymi czytelnikami.

Wiem co jem!

Od kiedy zostałam mamą zaczęłam zwracać uwagę na to, co wkładamy do garów, co jemy. Co za tym idzie zaczęłam czytać etykiety produktów spożywczych. Zanim coś wyląduje w moim koszyku zakupowym jest doszczętnie przeanalizowane.

Nie mylcie mnie z Eko - mamą, co to to nie, o nie! Moje dzieci są wychowane na pampkach, na wsi nie mieszkam, własnego ogródka warzywnego nie pielę - choćbym chciała, warunków póki co do tego nie mam, jeszcze!

Wielki Come Back

Koniec laby, lenistwa, obijania się. Wracam do pisania, informowania Was co u mnie, dzieci, rodziny.

Ostatnie kilkanaście dni - a naliczyłam ich 17? - byłam obibokiem, okropnym obibokiem. Wstyd? Tak. Ale każdy potrzebuje chwili lenistwa, lenistwa szeroko pojętego, lenistwa w domu, w swoich czterech kątach, nawet ja. Miałam ochotę na wielkie nic nierobienie. Dało się ale nie do końca.

Syn jest śpiochem ale nocnym śpiochem, trzeba wokół skakać, biegać, gadać, śmiać się żeby mu uatrakcyjnić dni. Więc tak to wygląda teraz.