Technologiczna pułapka

elo elo

Dziś będzie o wszechobecnej technologii. Pamiętacie wpis eloMamy TU
Tak zakradła się i przeniknęła w nasze życie niczym szpieg z krainy deszczowców;)

Była podstępna. Najpierw stopniowo, małymi kroczkami i nagle BANG!!
Stała się czymś bez czego nie możemy żyć.
Ludzie leczą się z uzależnienia od niej.
I kto by pomyślał?!

Podziel się!

elo elo

Debiut w blogosferze mam za sobą, dzięki za pozytywny odbiór.

Nie powiem, fajne uczucie.

Stwierdziłem, że jak powiedziałem A, trzeba powiedzieć B.

Wrzucam kolejne wypociny.

Jedne leżały w szufladzie - a dokładnie mówiąc na dysku D w folderze Bajecznie , inne zaś powstały pod wpływem chwili,  niekoniecznie z zamysłem bycia bajką.

Ale czasem pisząc z córką na kolanie, nie da się pisać o niczym poważnym.

Chcesz, opowiem Ci bajeczkę...

elo elo

Wypadałoby się przedstawić, ale ja z założenia olewam konwenanse i lubię przechodzić do sedna.

Umówmy się, że mam na imię elo Tata, w skrócie E.T. Nawet by się zgadzało, bo nie raz słyszałem, że jestem kosmitą - chociaż tak na marginesie to wszyscy jesteśmy kosmitami, w końcu mieszkamy w kosmosie;)

Wracając do tematu, będzie o bajkach.

Poza sezonem.

Poniedziałek, 27 kwietnia, kilka dni przed Majówką...

Wstałam, ogarnęłam się, wypiłam kawę i wymyśliłam. Jedziemy nad morze! Poza sezonem jeszcze nas tam nie było. Odpoczynek od miejskiego zgiełku i nawału pracy nam się przyda - komu nie! 

Spakowałam rodzinę i w czwartek wyruszyliśmy na północ ;). 

Muffiny ratujące Wasz honor

Jest weekend, sobota, niedziela, whatever!
Namiętnie wibruje Ci telefon na kuchennym blacie, wydając dźwiękowy HIT radiowy. Kumpela? Teściowa? Mama? Dzwonią ogłosić, że dzisiaj wpadną z wizytą. O której? Kurcze, za 2 godziny! Ale jak to? Dlaczego? Czym ich nakarmię? Panika! Siejesz zamęt, bo w lodówce tylko rażąca łuna światła, lodów brak, ciacha tym bardziej. Co zrobić? Co począć? Nie możesz przecież podać NIC, bo to wiocha na całego.

Jak wrócić do normalności po obżarstwie?

Święta, suto zastawiane stoły, jednym słowem mega obżarstwo. Właśnie z tym kojarzę każde świąteczne okresy. Z siedzeniem przy stole i dzwonieniem sztućcami.

Objadanie się do utraty tchu sernikami, babkami i innymi specjałami naszych mam, babć i teściowych. 

Przez trzy dni wstajemy i kładziemy się z pełnymi brzuchami, jedzenie aż stoi w gardle. Ile można? 

Która z nas po takim pakowaniu w siebie gigantycznych ilości jedzenia nie marzy wręcz o diecie i postawieniu krzyżyka na lodówce? Ja na pewno!